woensdag 18 februari is het Aswoensdag, het begin van de veertigdagentijd.

In de protestantse kerk schonken we daar nooit aandacht aan. Wij beginnen meestal aan de veertigdagentijd op de zondag erna (invocabit) of (vroeger in mijn jeugd) de zondag ervoor.

Maar al levend en gelovend merken we dat oude rituelen best weer nieuw kunnen klinken.

Dit jaar hebben we een Taizé-viering samengesteld waarin ook die eeuwenoude traditie van het askruisje een plek krijgt.

Het askruisje heeft een rijke symboliek. Globaal zeg je ermee zoiets als: ‘Mijn leven is beperkt, ik maak fouten, maar ik hoor bij Jezus en ik wil het anders doen.’ Oftewel: ‘Ik ben as en Jezus werd as voor mij. De as  staat voor de dood: hoe je leven als stof vervliegt. De priester of dominee zegt ook vaak tegen ieder individu persoonlijk de Bijbeltekst: ‘Je bent uit as gekomen en tot as keer je terug.’ In de Bijbel zie je dat mensen die rouw en boete doen as op zichzelf smeren als publiekelijk signaal, een beetje zoals wij tegenwoordig zwarte kleren dragen in dergelijke periodes.

We doen die as in een kruisvorm op je voorhoofd omdat Jezus stierf aan het kruis.

Op je voorhoofd:  dat laat je zien aan de buitenwereld.

Op woensdag 18 februari om 19.30 uur in het priesterkoor van de kerk houden we een korte aswoensdagviering in de stijl van Taizé.

Iedereen is welkom